மாணவர்களுக்கு இலவச லேப்டாப் அவசியமா?

08-மே,2011 அன்று விஜய் டீ.வி.யின் ’நீயா நானா’ நிகழ்ச்சியில் இலவசங்கள் சரியா தவறா என்ற பொருளில் விவாதம் நடந்தது. இலவசங்கள் வேண்டும் என்று பேசியவர்கள் ‘வேண்டாம்’ என்று பேசியவர்களின் மேல் இரண்டு குற்றச்சாட்டுகளை வைத்தனர். 

1. தங்களிடம் இல்லாத/தனக்குத் தேவையான பொருட்களை இலவசமாகக் கொடுத்தால் பெற்றுக்கொள்கிறார்கள். பெட்ரோல் விலையில் மானியம், சமையல் எரிவாயு விலையில் மானியம் போன்றவை.
2. தங்களின் அந்தஸ்தை விட கீழ் உள்ளவர்கள் தமக்கு சமமான பொருட்களை வைத்திருக்கக் கூடாது என்ற ஆதிக்க மனோபாவம்.


இவையிரண்டும் முக்கியமான கருத்துகளே! ஆனால் இலசவசங்களை எதிர்ப்பவர்கள் எல்லோரும் இந்த இரண்டு வகைக்குள் அடங்கிவிடுவர் என்பது தவறு. 50% சதவிகிதம் இருக்கலாம். உண்மையான சமூக அக்கறையுடனும் இலவசங்களை எதிர்க்கின்றவர்களும் கணிசமானவர்கள், இல்லையா?


நன்றாகப் பேசக்கூடிய முருகானந்தம் போன்றோர் இலவசத்துக்கு ஆதரவாகப் பேசியது துரதிஷ்டமே. மிகவும் வறுமையான சூழ் நிலையிலிருந்து முன்னேறி வந்து இன்றும் சமுதாயத்துக்கு ஏதாவது செய்யவேண்டும் என்று முயற்சி செய்துகொண்டிருக்கும் சரத்பாபுவை ஏதோ ஏகாதிபத்திய பிரதிநிதி போல இவர்கள் corner செய்ய பேச்சுத்திறமை இல்லாததால் தன் கருத்தை சரிவர அவரால் விளக்க முடியவில்லை. ஆதிக்க்க மனோபாவம்தான் இலவசங்களுக்கு எதிராக சிலரை பேச வைப்பபது எந்த அளவு உண்மையோ அதே அளவு ‘நாங்கள் தான் ஏழைகளின் நலனில் அதிக அக்கறை கொண்டவர்கள்’ என்று நினைத்துக்கொள்வதாலும் காட்டிகொள்வதற்கும் சிலர் இலவசங்களை ஆதரிக்கிறார்கள் என்பது உண்மையாக இருக்குமோ என்று எனக்குத் தோன்றியது.


அன்று அவர்கள் நெடுநேரம் இலவச லேப்டாப் திட்டத்தைப் பற்றி பேசினர். கிராமப்புற ஏழை மாணவர்களுக்கு இலவச லேப்டாப் கொடுத்தால்தான் அவர்கள் கணினி அறிவு பெற்று மற்றவர்களுடன் போட்டி போட முடியும் என்றும் ‘தன் மகனும் லேப்டாப் வைத்திருக்கிறேன். நம் வீட்டு வேலைக்காரர்களின் மகனும் லேப்டாப் வைத்திருந்தால் அது தனது அந்தஸ்தை பாதிக்கும்’ என்று நினைப்பதால்தான் எதிர் தரப்பினர் அதை எதிர்ப்பதாகவும் சொன்னார்கள். இலவசங்கள் வேண்டாம் என்ற
அணியினர் ஏன் இதற்கு சரியான பதிலைத் தர முடியவில்லை என்பது எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது.  நான் அவர்களுக்கு என்ன பதிலைச் சொல்லியிருக்க முடியும் என்று எண்ணிப் பார்க்கிறேன்.


சரத்பாபு, அந்த லேப்டாப்கள் எந்த நோக்கத்திற்காகத் தரப்படுகிறதோ அந்த நோக்கம் 5% வரைதான் நிறைவேறும் என்று சொன்னார். அதாவது, அந்த லேப்டாப்கள் (இன்று பலர் வீடுகளிலும் இருப்பது போல்) திரைப்படங்கள் பார்த்தல் போன்ற பொழுதுபோக்கு அம்சங்களுக்கே அதிகம் பயன்படும். அதைப்பயன்படுத்தி அறிவு விருத்தி செய்து தன்னை தயார்படுத்திக்கொள்வது என்பது மிக சொற்ப மாணவர்களால் மட்டும் செய்யப்படும் என்றுதான் நானும் நினைக்கிறேன். அதையும் தாண்டி,  உண்மையான ஆர்வம் உள்ள மாணவர்களுக்குக்கூட லேப்டாப் கொடுத்துதான் அவர்கள் தங்கள் அறிவை வளர்த்துக்கொள்ள முடியும் என்பது பொய். ஐ.ஐ.டி.யில் கணிப்பொறியியல் பட்டம் பெற்று மாதச்சம்பளமே சில லகரங்களில் வாங்கும் அளவு அறிவைப் பெருக்கிக்கொள்ளும் மாணவர்கள் கூட கல்லூரியின் ஆய்வுக்கூடக் கணினிகளைத்தான் பயன்படுத்தினர் என்பது நிதர்சனமான உண்மை. 

கல்லூரியில் ஒதுக்கப்படும் வேலை நேரத்தைத் தவிர பிற நேரங்களில் கணிப்பொறி ஆய்வுக்கூடத்தை பயன்படுத்த அனுமதிக்காத ஒரு தனியார் கல்லூரியில்தான் நான் பொறியியல் படித்தேன். கணிப்பொறி வாங்க வசதி இல்லாத நான், சனி ஞாயிறுகளில் கணிப்பொறி உள்ள பிற நண்பர்களின் வீடுகளுக்குச் சென்று எனது பணிகளைச் செய்துகொள்வேன். மாறாக சொந்தமாக கணிப்பொறி வைத்திருந்த மாணவர்கள் பலரும் அதை பாட்டுக் கேட்பதற்கும், ‘பிட்டு’ப்படம் பார்ப்பதற்குமே பயண்படுத்தினர். எனவே ஒவ்வொரு மாணவருக்கும் ஒரு லேப்டாப் என்பது கண்டிப்பாகத் தேவையில்லாதது.


நிற்க. இதைக்கூட விட்டுவிடுவோம். ஒவ்வொரு பள்ளிக்கல்லூரி மாணவரும் தங்கள் கணினி அறிவைப் பெருக்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்ற உயரிய நோக்கத்தை மதித்து அதற்கு லேப்டாப் கொடுப்பதுதான் சரியான தீர்வா என்று பார்ப்போம். அதற்கு மாற்றாக நான் முன்வைக்கும் தீர்வு சில அனுமானங்களின் அடிப்படையில் இருக்கும். ஒரு நாளைக்கு ஒரு மாணவர் சராசரியாக 2 மணி நேரம் தனது லேப்டாப்பை பயன்படுத்துகிறார் என்று கொள்வோம். 

நான்கு மாணவர்கள் 8 மணி நேரம் உபயோக்கின்றனர். இதற்கு பதிலாக அவர்களது பள்ளி/கல்லூரியில் அரசு ஓர் டெஸ்க்-டாப்பை நிறுவினால்(desktop) அதே நான்கு மாணவர்கள் இரண்டிரண்டு மணி நேரம் பயன்படுத்தலாம். அப்படிச் செய்தால் அதனால் ஏற்படும் நன்மைகள் என்னென்ன?


1. ஒரு டெஸ்க்டாப் Rs.15000, ஒரு லேப்டாப் Rs.20000 எனக்கொண்டால் நான்கு லேப்டப்புகளுக்கு பதில் ஒரு டெஸ்க்டாப் எனும்போது (80000-15000=)ரூ.65000 மிச்சம்.
2. விலைகொடுத்து வாங்க வேண்டிய மென்பொருள்களையும் அரசாங்கம் வழங்கினால் அதிலும் சுமார் 3/4 பங்கு மிச்சம். ரூ.5000 மதிப்புள்ள மென்பொருட்களை வழங்க அரசாங்கம் திட்டமிட்டால் ரூ.15000 மிச்சம்.
3. ஒருவேளை விலைகொடுத்து வாங்க வேண்டிய மென்பொருட்களை கொடுக்கும் எண்ணம் அரசாங்கத்துக்கு இல்லை எனினும், முதலாவது பாயிண்டில் சொல்லியுள்ள மிச்சத்தொகையினைக் கொண்டு பல நல்ல மென்பொருட்களை மாணவர்களுக்கு அரசாங்கம் நிறுவித்தர முடியும். அந்த மிச்சத்தில் ஒரு பகுதியைக் கொண்டு கணினி அறைகளை நிறுவுவதற்கும் மேற்பார்வையாளர் சம்பளத்துக்கும் பயன்படுத்தலாம்.
4. நான்கு ஆண்டுகள் ஒரு மாணவர் இலவச லேப்டாப்பைப் பயன்படுத்துகிறார். அதன்பிறகு ஒரு வேலை கிடைத்துவிடுகிறது. அப்போது அவருக்கு தொடர்ந்து அந்த இலவச லேப்டாப் தேவையா? அதைத் திரும்பப்பெற அரசால் முடியுமா?
மாறாக ஆய்வறைகள் ஏற்படுத்தினால் அந்தக் கணினிகள் அடுத்த batch மாணவர்களாலும் பயன்படுத்தப்படும். ஒரு கணினியை 10 ஆண்டுகள் வரை பயன்படுத்தலாம் எனக்கொண்டால் ஒரே ஒரு மாணவருக்கு பதிலாக 10 மாணவர்களால் அது பயன்படுத்தப்படும். அதாவது அதன் பயன் 10 மடங்கு அதிகமாகிறது.
5. மாணவர்களுக்கு இணைய வசதியை ஏற்படுத்தித் தரலாம். அதன் பயன்பாட்டைப் பற்றி தனியே சொல்லவேண்டியதில்லை.
6. லேப்டாப்பில் ஏதாவது பிரச்சனைகள் ஏற்பட்டால் அதை சரிசெய்துகொள்ள மாணவர்களுக்கு பணவசதி இருக்குமா? இல்லாத நிலையில் அது கிடப்பிலே போடப்பட்டால் மொத்த முதலும் வீண் அல்லவா? ஆய்வுக்கூடத்தில் இந்தப் பிரச்ச்னை இல்லை. 
7. கணினி தவறான உபயோகத்துக்கு பயன்படாமல் கண்கானிக்க முடியும்.


நீயா நானாவில் விவாதிக்கப்படும் பல்வேறு விசயங்கள் முக்கியமானவையாக உள்ளன. நம்மால் அதில் பங்கெடுத்து கருத்துகளைப் பகிர்ந்துகொள்ள முடியாத சூழ்நிலையில் இணையத்தில் விவாதம் நடத்துவது மிகுந்த பலனை அளிக்கும் என நம்புகிறேன். எனவே, இனிமேல் முடிந்த வரை எல்லாத் தலைப்புகளுக்கும் ஓர் பதிவிடலாம் என்ற எண்ணம் இருக்கிறது!

கோபிநாத்தின் மின்னெஞ்சல் முகவரி யாரிடமாவது உள்ளதா? அவர் இணையதளம் ஏதும் வைத்துள்ளாரா?


தொடபுடைய பதிவுகள்:
'லேப்டாப்' வாங்க நெருக்கும் இன்ஜி. கல்லூரிகள். 
மேடைப்பேச்சு - நீயா நானா